REKOLEKCJE DLA GIMNAZJUM i VII KLAS SP (DZIEŃ 2)

W drugim dniu rekolekcji swoje spotkanie młodzież z naszej parafii przeżyła w duchu pokuty i pojednania. W czasie liturgii pokutnej ks. Andrzej przypomniał, że grzech nie tylko niszczy nasze życie, ale niszczy również nasze relacje z drugim człowiekiem. Dlatego pojednanie dokonuje się nie tylko między mną a Bogiem, ale i we wspólnocie. To właśnie jak mówił, „tutaj w sakramencie pojednania dokonuje się odnowienie przymierza, które Bóg zawarł z nami w czasie chrztu św. Po to też są przykazania, które są dla nas drogowskazami”. W dalszej części konferencji rekolekcjonista przeprowadził dla młodzieży rachunek sumienia, by przygotować ich do spowiedzi, do odnowienia relacji z Bogiem i bliźnim. To co najważniejsze w spowiedzi, to powrót do Boga, to żywa więź z Nim. W spowiedzi jak zaznaczył, zawsze ważna jest szczerość, mimo lęku i wstydu. Przebaczenia udziela Chrystus, który chce naszego powrotu do Kościoła. Człowiek, który zmienia swoje życie, przyprowadza przecież innych do Chrystusa. Na koniec liturgii młodzież mogła skorzystać z sakramentu pokuty i pojednania.

Po spowiedzi młodzież spotkała się z żołnierzami Oddziału Specjalnego Żandarmerii Wojskowej, którzy przybliżyli historię powstania ich oddziału, na czym polega ich codzienna służba i jak wykonują swoje codzienne obowiązki. Na koniec młodzież mogła zadawać przybyłym gościom pytania na temat służby wojskowej. Wśród nurtujących pytań były m. in.: Czy w Żandarmerii Wojskowej mogą służyć dziewczyny? Jak reagować na podejrzanie wyglądające paczki, które nie mają właściciela? Jaka jest odpowiedzialność prawna za wezwanie Żandarmerii, a okaże się że podejrzany przedmiot nie stanowi zagrożenia? Jak pogodzić codzienne obowiązki w Żandarmerii Wojskowej z wiarą?

Po krótkim śniadaniu młodzież uczestniczyła w Najważniejszym momencie rekolekcji, w Eucharystii. Tematem przewodnim kazania była historia Jonasza oraz temat nawrócenia. Ludzie jak zaznaczył homileta szukają znaków, które przyprowadziłyby ich do wiary, do Boga. Wielkim znakiem dla Apostołów było spotkanie z Chrystusem, które odmieniło ich życie. Nasza wiara ma nie kończyć się na krzyżu, ale ma iść dalej, do zmartwychwstania, bo przecież w Imię Chrystusa, Piotr i inni uczniowie uzdrawiali i dokonywali cudów.

Ksiądz Andrzej przywołał dwie historię cudownego nawrócenia. Pierwsza, to nawrócenie młodej dziewczyny z Rosji, która wychowała się w ateistycznej rodzinie. Usłyszała głos Chrystusa, który doprowadził ja do chrztu, następnie nawróciła się cała jej rodzina, a na koniec ta młoda osoba wstąpiła do zakonu klauzurowego. Druga historia związana była z osobą Tomasza Mertona. Początkowo był ateistą, ale pewnego dnia, kiedy wszedł do kościoła ze swym kolegą i ujrzał Najświętszy Sakrament, to ten blask w jednym momencie go nawrócił. Jako dorosły przyjął chrzest i później wstąpił do zakonu Trapistów. Zginął tragicznie w Indiach, porażony prądem. Tak więc różnymi drogami Bóg prowadzi do nawrócenia. Na koniec ks. Andrzej odpowiadał na pytania młodzieży: Jak zapomnieć o czyjejś winie? Jak pokochać swoje życie, siebie i innych? Chcę być blisko Boga, ale czuję, że przez grzechy się oddalam – co wtedy robić? Czy teoria ewolucji zgodna jest z nauką Boga?

xKW